Tag: Johan Claassen

Posted on

Opstandingsondag en my leë woorde

Dit is Opstandingsondag, sê die kalender vanoggend toe ek wakker word. Op my foon is alreeds baie prentjies en teksversies en selfs een hoendervleis ritueel op video vasgevang.

Ek het my bydrae ook probeer lewer. Maar, pas nadat ek die “share” knoppie gedruk het, het vrae in my gedagtes begin maal. Ek het begin wonder hoe ek iemand kan bemoedig wat vanoggend in moeilike omstandighede en met donker emosies wakker geword het. Wat sê ek vir iemand wat sukkel om in die opstanding van Jesus te glo omdat hulle so seer het? Wat sê ek vanoggend vir iemand wat eerder soos Dawid in Psalm 22 met rou én seer of in eensaamheid én verlatenheid uitroep: “My God, my God waarom het U my verlaat?”.  Wat sê ek vir iemand wat glad nie eers in God glo nie?

Ja, ek weet dat ons as Christene goed bedoel en baie raad het en dikwels, ongevoelige raad het. Die ongevoeligheid volg nie uit die feit dat ons in wese ongevoelig is nie. Dit vloei maar net uit die manier hoe ons groot gemaak is – ons wil Jesus verdedig. Dit vloei uit wat ons dink die Christelike godsdiens, die Bybel en Skrifgedeeltes sou wou hê dat ons moet sê. Dit is mos wat ons geleer het en wat die regte antwoord is. Ons probeer ons bes om te motiveer of te bemoedig. Menige berader het goeie raad. Ons bedoel regtig goed en is opreg, soms ook opreg verkeerd, sê `n vriend eendag vir my.

Ek wonder maar net wat maak ek met iemand wie se seer so donker en groot is dat daar nie lig uit `n graf kan skyn nie. Nie vandag nie.

My gedagtes gaan uit na soveel mense wat wêreldwyd gesterf het. Vir my is dit statistieke, maar iewers in die wêreld sit `n familie met diepe rou oor `n geliefde wat alleen gesterf het en wie weet waar begrawe is. Ek voel toe weer die pyn van my broer wat dood is toe ek met my hele wese gehoop het dat hy sou leef. My gedagtes gaan toe verder, want iewers in die wêreld is kinders wat mishandel, misbruik en geboelie word. Iewers is `n pa of ma wie se kind die pad byster geraak het. Iewers is iemand wie se loopbaan, werk en besigheid vernietig is όf dreig om vernietig te word. Iewers is iemand tot die dood toe honger en dors. Iewers is iemand net so diep ontnugter of teleurgesteld.

Iewers….ja, iewers is persone wie se nood en seer soos `n blinddoek oor hulle emosionele en geestelike oë gespan is dat hulle nie eers die Bybel kan of wil lees nie. Iewers loop trane so aanhoudend dat dit nie opgedroog kan word nie. Trane laat enige beeld uit fokus raak. Trane is vandag `n realiteit.

Hier sit ek vandag hoog en droog en probeer dink wat ek vanoggend vir hierdie stukkende mense kan sê.

Ek hoor hoe mense al baie keer vir my gesê het: “Johan, ons bid vir jou!” Vanoggend is dit nie genoeg nie, maar ek kan niks anders doen nie. Dis `n magteloosheid wat oor my spoel, want vanoggend het baie nie behoefte aan my mening of woorde oor die Paasboodskap nie. Hulle het nie behoefte aan my weergawe van `n bebloede, magtelose Jesus aan `n kruis nie. Hulle het nie behoefte aan my hoendervleis mooi beskrywing van `n Jesus wat misterieus en bonatuurlik uit die dood uit opgewek is nie. Hulle seer keer dat hulle kan of wil hoor.

Dalk het hulle behoefte om Jesus se stem te hoor wat hulle op hulle naam roep, soos Hy Maria buite die graf op haar naam genoem het. Hulle het dalk meer behoefte dat die Heilige Gees van Handelinge 2 sal “opdaag”. Hulle het dalk behoefte dat die Jesus van Openbaring 1 sal opdaag met Sy gelaat wat so helder is soos die son wat op sy helderste is, wie se stem soos die gedruis van `n geweldige watermassa is wat sal inspreek in slegte omstandighede en swart, donker emosies sal genees. Miskien het hulle behoefte aan die Jesus van Openbaring 19 wat op Sy wit perd die weermag van die hemel en almal in hulle wit klere aanvoer. Iemand wat die donker boosheid van hulle desperate omstandighede sal verdryf. Miskien het hulle behoefte aan die werklike Jesus wat opgestaan het en nie behoefte aan ons menings of leë woorde nie – selfs my goedbedoelde leë woorde van vanoggend.

Dalk het hulle net behoefte aan deernis. Dalk net na iemand wat sal luister sonder om te probeer reghelp of preek.

Miskien is hierdie persone net so pap geslaan deur die lewe dat hulle maar net doelloos voor hulle uit staar. Wat beteken ek of doen ek vanoggend met my weergawe van `n boodskap vir hulle? Watter waarde en krag het my weergawe van die Paasboodskap regtig vir mense? Maak dit enige verskil behalwe om hulle vir `n oomblik emosionele verligting te gee of skuldig te laat voel, net om hulle weer na hulle eie omstandighede te laat terugkeer?

Vanoggend is my gedagtes in `n warboel oor die kragteloosheid van die Paasboodskap uit mense se monde en dade. Gelukkig sê die Skrif dat Jesus ook met my medelye het, al dink ek vanoggend dat die seer van die individue en die wêreld te groot is en ons boodskap te kragteloos en hulpeloos is en te maklik uit menslike monde vloei om mense se nood regtig te verlig.

Ek sit toe maar net stil, staar lank by die venster uit en lees Psalm 22 namens almal wat sukkel om te glo……daarna val my oog op Psalm 23…..

In my alleenheid en stilligheid hoop ek toe dat die ware boodskap van Paasfees in vandag se stukkende wêreld hoorbaar en sigbaar sal word – Al is dit maar net `n vrede wat alle verstand te bowe gaan.

Posted on

Covit -19 het my privaatheid gesteel

 

My siel het “me-time” nodig, wil ek uitskree!

My menswees het “me-time” nodig.

Sosiale media is totaal oorlaai. Daar is liggaamlik dalk sosiale afstand, maar op sosiale media is almal in almal se gesigte en “spacebubbles” ingevleg.

  • Mense het nie die vermoë om hulle afstand te behou nie.
  • Mense het net nie die vermoë om stil te bly nie.
  • Mense het nie die vermoë om stil te word nie.

Dit is seker een van die mees frustrerende tye van my lewe. Mense is verveeld en vriende en familie ontgeld dit. Nee, die wêreld ontgeld dit!

Boodskappe versprei baie vinniger as die Corana-virus en mense gryp na grashalms en vergeestelik alles wat hulle kan kry. Ek is nie so seker dat God in al hierdie boodskappe en video’s `n aandeel het nie. Dit het die punt bereik dat ek meer op my knieë staan om my negatiewe gesindheid te bely as wat ek koppies koffie as troos drink.

Die ander bedrywigheid is dat mense die een video, met een of ander geestelike tema, na die ander kyk en dit dan nog aanstuur. Verder maak elkeen wat toegang tot `n “smartphone” het opnames en versprei hulle eie Coroana-teologie en menings.

Hoeveel kennis wil Christene nog bykry sonder om dit wat hulle leer eers toe te pas op hulle lewe? As ons maar net kleiner deeltjies wil neem en dit toepas en die massas preke en boodskappies eers los. Dis nou die ideale tyd om minder in te neem en meer in te oefen.

Mense weet nie wat stil-word is nie. Wat mense ook nie besef nie, is dat die lewe nooit weer dieselfde gaan wees nie. Ons sal nie weer gewoon soos in die verlede voortleef nie. Die gewoontes wat nou aangeleer word, gaan bly. Behoede my as die nuwe sosiale-media gewoontes gaan bly. Ongelukkig gaan dit wat nou aangeleer word, bly. Dit is nou as die sielkunde reg is. In 21 dae word dit wat jy aanhoudend doen `n gewoonte. `n Gewoonte, as ek reg verstaan, word nie net weggegooi nie, dit word met `n ander gewoonte vervang. Dit is die rede waarom mense die drang het om ook nog steeds in die strate rond te lê. Hulle was όf besig soos bye όf op straat.  Indien mense nie in die strate kan rondlê nie, loop hulle op sosiale media rond. Gewoontes manifesteer nou maar net op ander maniere.

Wat ons ook nie altyd besef nie, is dat die maatreëls wat regerings nou instel nie sommer verslap gaan word nie. Alles gaan nie sommer oornag terugkeer na “default” nie, indien ooit. Mense se privaatheid gaan minder en minder word. Regerings hou van mag en sal aan soveel maatreëls as moontlik wil vashou. Raak gewoond daaraan en skep vir jou privaatheid en privaat tye.

Waar het alles verlore gegaan?

Waar het die rus en vrede van die sewende skeppingsdag verdwyn? Is dit nie dalk omdat ons nie meer weet wat die “rus van die Here” is nie? Het Hy nie die sewende dag geskep en het ons toe nie die badwater met baba en al by die deur uitgegooi nie? Dit is mos Joodse teologie, hoor ek. Nee, ons het die ritmes van God se genade nie eerbiedig nie. Ons het die Olam Nawtheeb (Hebreeus) of ewige paaie van Jeremia 6:16 nie eerbiedig nie. Wat nou?

Dit is nou wonderlike tye om uit te roep:

  • “Stop!”
  • Herbesin oor jou lewe
  • Herverbind jou aan die Here en sy manier van lewe
  • Leer hierdie ou, Bybelse gewoontes weer aan – Die ritmes van genade wat God geskep het – en julle sal rus vind vir julle siele. Amper iets soos Matteus 11:28-30, dink ek.

Ek pleit dat hierdie huidige vloedgolf van sosiale media vergrype en tendense nie `n gewoonte sal word nie.

Leer aan om tot 10 te tel voordat die ou vingertjie `n boodskap stuur.

Dit is nou tyd om:

  • Jou waardes te besoek. Wat is werklik belangrik in die lewe?
  • As Christen, te besin oor jou verhouding met die Here. Waar pas Hy in jou lewe in? Dit gegewe dit feit dat ons Hom dalk in hierdie tyd kan ontmoet as jy en ek dalk deel van die hartseer statistieke word. Is ek en jy regtig so onsterflik? Ek dink nie so nie.
  • Jou siel, gees en liggaam te “detox” van die lewenswyse van die wêreld.
  • Te besin oor wat goeie gewoontes is
  • Te besin oor waarmee jy jou in jou kort lewentjie besig hou
  • Te dink hoe jy in `n kleingroep jou geloof gaan beoefen. Ek twyfel sterk of “kerk” soos mense dit geken het weer sal plaasvind. Hiermee bedoel ek dat honderde en duisende langs mekaar sal sit en mekaar se asems opsnuif. Ek dink nie so nie.

Less is better, het ek eens in die onderwys geleer. Los vir `n tydperk die massas video’s en sosiale media en besin oor die volgende.

  • Beplan bepaalde tye van stil-word. Die Bybelse ure van gebed gedurende die dag was 09:00, 12:00 en 15:00
  • Neem `n kort Skrifgedeelte – “Less is better”
  • Bid dat die Heilige Gees, die Gees van die Waarheid, jou sal lei, wysheid en insig gee.
  • Lees dit drie-maal stadig deur
  • Watter frases of woorde tref jou – herhaal die frases en woorde
  • Bepeins dit oor wat dit regtig vir jou beteken
  • Hoe jy dit gaan toepas in jou lewe?
  • Hoe gaan dit jou hele lewe verander?
  • Skryf dit oor as `n gebed
  • Memoriseer die Skrifgedeelte en hou aan om daaroor te peins deur die loop van die dag.

Hoe kan jy jouself nou reeds voorberei indien die lewe nie sal terugkeer na dit waaraan jy gewoond was nie? Ek is oortuig jy gaan my eendag bedank dat ek hierdie vraag gevra het.

Mag ons “me-time” terug kry en mag sosiale afstand fisies en digitaal gerespekteer word.

Posted on

COVIT-19 kom sit in jou kop

Maandag 23 Maart 2020

COVIT-19 kom sit in die longe, sê hulle. Op die oomblik maak dit in my kop nes. Dit slaan sy kloue in elke sel van die brein in en die neem alle gedagtes gevange. Dit is waar die stryd dikwels die moeilikste is. Wel, vir my is dit so.

In die nag as ek slaap, dryf die gedagtes rond. As ek wakker is, los dit my nie uit nie. Skakel ek die televisie aan, skiet my vinger uit na die kanaal waarop ek nog nuus kan kry. Die kanale bombardeer my en teiken die bewuste sowel as die onderbewuste. Daar is nie `n oomblik rus nie.

Daar is nie rus nie totdat ek besluit het om weer terug te keer na die Rus in my. Ek het gaan sit en weer my lewe en gedagtes aan die Here oorgegee. Dit is mos Augustinus wat gesê het: “Ek vind net rus wanneer ek rus vind in U”.   Is dit maklik? Nee, verseker is dit nie maklik nie. Dit is nie iets wat op die oomblik sommer net wil weggaan nie. Dit klou soos `n doring in die vlees, dis pynlik.

Wat van die ekonomie? Hoe gaan ons oorleef? Dit is werklike vrae en vraagstukke met moeilike antwoorde. Op die oomblik wil my hart sê dat ons die Here moet vertrou. My verstand sê dat ons maar moet wag en kyk. Ek moet erken dat die eerste keuse my meer rus gee.

Vandat ek my verstand het, het ons in geloof geleef. Hoekom sal dit nou anders wees? My ouers moes die Here vertrou. Sedert ek die onderwys in 1990 bedank het, het ek op `n “rollercoaster ride” beland waarvoor ek nie begroot het nie. Tussen daardie tyd wat ons in Stellenbosch gewoon het en nou hier in Centurion het die lewe van vertrou en leef in geloof my ingesuig tot op `n punt waar ek besef dat gesonde verstand my nie hier gebring het nie. As ek nie nou glo nie, sal my verstand en ongeloof my absoluut mal maak.

Om hierdie rede kan ek nie toelaat dat die omstandighede in my gedagtes nes maak nie. Dit is dan dat die radeloosheid en redeloosheid inwerking tree. “Here, ek neem nou elke gedagte in die Naam van Jesus gevange en ek onderwerp dit aan U”. So begin ek bid.

Ek gaan verder: “Here, hierdie hele situasie is buite my beheer. Ek weet nie wat om omtrent Covit-19, my eie gesondheid, dié van my gesin, familie, vriende en sommer die hele wêreld te doen nie. Ek weet ook nie wat om aan my finansies en lewensomstandighede te doen nie. Ek bid nou dat U Gees deur my sal bid”…. Op daardie oomblik begin ek bid in die taal wat ek ontvang het toe ek 17 jaar oud was. Ek het op my knieë gestaan tydens `n biduur vir Jode en Israel. Ek bid sonder om `n woord te verstaan. Ek bid met die geloof dat dit wel die Gees van God is wat nou bid wat op Vader se hart is soos in Romeine 8:26-27. Ek bid en sien Jesus voor die troon van Vader waar Hy vir my intree.

“Here, ek verstaan nie, maar ek vertrou U, bid ek aan die einde van hierdie gebed.

Hierna gaan sit ek vir ongeveer 20 minute net doodstil. Ek probeer om aan niks te dink nie. Wanneer my gedagtes begin dwaal, sê ek net: “Jesus, bid vir my”. Ek sien Hom dan in my gedagtes hoe Hy vir my bid. Ek sit dan net weer – gedagteloos tot die gedagtes my weer steur, dan weer “Jesus, bid vir my” en dan sit ek weer. Dit is die gebed van die Heilige Gees, die gebed van genesing.

Hierna sit ek `n oomblik: “Here, nou gee ek my lewe en gedagtes opnuut vir U. Neem besit van my hele lewe, o Gees van God. Dankie dat ek na U toe kan vlug en dat u altyd daar is vir my, Amen!”

Daar is nou rus wat alle verstand te bowe gaan, want die ding sit nie meer so vas in my kop nie.

[yikes-mailchimp form=”1″]

Posted on

Morele hoë podiums

Sondagnag, 22 Maart 2020

Dit was nie `n goeie nag nie. Soveel gedagtes, soveel gestoei en wonder oor dit waarin die wêreld tans vasgevang is – COVIT-19. Skielik was die nag donkerder as tevore. Skielik was die bravade weg. Skielik wou ek die hele huis se ligte aanskakel om die boosheid van die donker te verdryf. Skielik was dit ek alleen met al my gedagtes en spoke. Dit was die stem wat my wakker gemaak het: “Klim af van jou morele hoë podium af”, het die stem vir my gesê. Dit het die slapeloosheid en onrustigheid ingelei.

In my worstelinge het ek besef dat ek nie van bo, van voor όf van agter na iemand in nood moet kom of iets sê nie. Nee, ek moet langs die persoon gaan sit wat op die oomblik paniekerig op moedverloor se vlakte kom kampeer het. Elkeen, vasgevang in `n donker gedagtewêreld.

Ek moet ophou om af te kyk asof ek verhewe is. Raak ontslae van wysneusigheid, geestelike hoogmoed, eie wysheid en veroordeling. “Klim af van jou podium af en kom sit langs my en voel my pyn, angs en verwarring”, hoor ek `n stem weer vir my sê. Die stem het nie `n gesig nie. Die stem resoneer net onsekerheid en pyn wat vloei vanuit die feit dat die persoon in verlies se oë sit en kyk en verlies se dreigemente hoor – oor en oor en oor.

“Here, in hierdie donker nag strek ek my hande uit na die hemel en wil genade probeer vasvat en dit aftrek aarde toe, hoor ek my eie gedagtes”. Dit is wat ek wil doen, maar hoe doen ek dit? Hoe verander ek Italië se absoluut benarde situasie. Ek kan nie eers verder dink aan ander lande nie. “Mense is in nood, Here”.

Ja, vanuit my hoë morele grondgebied kan ek mos nou sê dat sekere mense hulle verdiende loon kry as gevolg van hulle goddeloosheid, veral in Europa – dis mos hoe baie dit insien, soms in die onderbewuste, is dit nie? Oorsaak – gevolg is baie van ons se denkraamwerk.

“Nee, dis nie hoe dit gedoen word nie”, dink en verder. Die Iemand op die troon van Openbaring 4 het eens op `n tyd die hemelse heerlikheid verlaat en aan `n kruis kom sterf toe ek nog `n sondaar was, as ek reg verstaan. My lewenswyse en pogings om God te gehoorsaam plaas my nie op `n hoër trappie as die res van die menslike bestaan nie. Ek is in wese sondaar. Ek is in wese begenadigde sondaar. Ek is op dieselfde ou trappie. Dieselfde virus kan my ook aan my longe beetkry.

Nou sit baie moedeloos op die vuil en stowwerige sypaadjie van die huidige situasie. Hulle wonder seker wat die gemaskerde, gesiglose môre én die volgende dag én die volgende na hulle toe gaan aandra. Watter dreigemente gaan nog volg?

Watter emosies en gedagtes gaan nog uitpeul. My gedagtes maal verder. Kan ek met medelye ander se gedrag en emosies verdra terwyl ek met my eie worstel? Daar is so baie: angs, moedeloosheid, paniek, aggressie met gepaardgaande gedagtes: ek is bang, ek is onseker, ek wil nie nou siek word nie, ek wil nie nou doodgaan nie, los my net uit, virus gaan net weg, ek het nie krag om te glo nie, ek weet nie waar om hulp te kry nie, help my en vele meer.

Dit is dan dat ek ook my  klere van godsdienstigheid en veroordeling wil uittrek. Ek besluit om met net `n enkel [yikes-mailchimp form=”1″]lagie gedienstigheid en medelye langs my medereisiger op hierdie aarde neer te sak en in solidariteit die stof van die vuil stene te trotseer.

In my gedagtes sit ons daar. Ek met my arm om my medereisiger en probeer elkeen aanmoedig om op te staan en saam te stap na wie weet wat vir ons om die volgende hoek wag of die volgende dag vir ons voorlê.